بازی جذابیه، اگر از قلم های رنگارنگ استفاده بشه، و اگر بزرگتری همراهی بکنه که جذابیت ش دو چندان می شه!
سین، مامانِ شین
فاصله خطوط بایستی متناسب با مهارت بچه در بدست گرفتن قیچی باشه. نه خیلی دور از هم به شکلی که نشه با ماحصلش یه گل ساخت، نه انقدر نزدیک که کوچکترین لرزشی باعث خراب شدن کار بشه.
یک توضیح : سرویس "وب شاتز" که آرشیو عکس های کارهای من و شینه، برهنگی رو- حتی اگه خیلی مختصر باشه و حتی اگه مال بچه خودتون باشه و دلتون بخواد که آپلودش کنین - حذف می کنه. البته محترمانه هم اطلاع می ده. چون موقع کاردستی یا نقاشی شین دوست داره پاهاش رو یا دست هاش رو رنگ کنه ، معمولا یه لباس کهنه تنش می کنم و شلوار هم پاش نمی کنم. طبیعیه که ممکنه توی عکس پاهای برهنه شین دیده بشه. اینه که اگر دیدید عکسی نشون داده نمی شه به علت سانسور وب شاتزه. برای پست امروز هم به همین علت تصویر مناسبی ندارم که بذارم.
توضیح بعدی : از کار وب شاتز خوشم نیومد ، اما ما سرویس گیرنده هستیم و ترمز آو اگریمنت رو پذیرفتیم.
توضیح بعدی تر : ببین چه مغزهای مریضی توی این دنیا وجود داره که یه سرویس معظمی مثل وب شاتز به سانسور پارشال نودیتی مشغول می شه ، اون هم سانسور تصویر پاهای یک بچه پنج ساله!!!
توضیح بعدی تر : ندارم !!
سین، مامان شین
یکی از بازی هایی که تمرین مناسبی برای افزایش تمرکز بچه هاست، رد کردن نخ یا کاموا از مهره هاست. برای شروع بهتره که از مهره های بزرگ استفاده بشه. شین در مدرسه شون از ماکارونی فرمی که با گواش رنگ کرده بود برای ساخت این تسبیح استفاده کرده.
اما قشنگ ترین بخش ماجرا این بود ، کاردستی ش رو به من تقدیم کرد: " استه اس پاراتی ، مامی "
دوستت دارم. کوچکم...
سین، مامان شین
شین به این بازی ها علاقه زیادی داره. اصولاْ به حل پازل بیشتر از بازی های دیگه اشتیاق نشون می ده. من هم تلاش می کنم براش بازی های مختلفی رو فراهم کنم و ازش بخوام که "بدون خوردن به دیواره ها" این بازی رو حل کنه. به این ترتیب علاوه بر اینکه دقایقی سرگرم می شه ، کمی هم مجبور می شه تمرکز به خرج بده.
این جا می تونین انواع قابل چاپ این بازی رو پیدا کنین.
سین، مامان شین
هشتم می ۲۰۰۸
پ.ن : جناب ف ( با خانم ف اشتباه نشود !) تاریخی که بنده در انتهای هر پست درج می کنم، تاریخ نوشته شدن اون پسته. نه تاریخ ارسالش. تاریخ ارسال پست توسط سرویس بلاگ فا به فارسی درج می شه و مشخصه. من چون نمی رسم هر روز این وبلاگ رو آپدیت کنم ، از وقایع ثبت شده قبلی استفاده می کنم. روشنه ؟
یکی از تمرین هایی که برای افزایش تمرکز شین در نظر گرفته بودم، دوختن بود. ( با تشکر از مامان کلاس اولی) برای این کار کمی کاموا و چند شیت فوم رنگی و مقداری هم منجوق تهیه کردم. به نظر من پارچه های با بافت درشت و کاموا های کلفت رنگی برای این کار خیلی مناسب تر باشن. بافت پارچه می تونه خط زمینه ای باشه برای بچه که بتونه توی مسیر مستقیم بدوزه یا حداقل بدونه خط پایه کجاست. وانگهی فوم با کشیدن نخ به راحتی می بره.
شین از این برنامه استقبال کرد. البته باید بگم که معمولا از هر کار جدیدی به همین شدت استقبال می کنه.
اینجا کار کمی پیشرفت کرده ولی هنوز تمام نشده .البته لازمه که توضیح بدم که کل کار ظرف دو جلسه دوخته شد.
و اما سو استفاده ابزاری !! از کار شین منجر شد به این قاب ساده. شین خودش عکس نیکی رو کشید و تقریبا با نصف محتویات کل یک کانتینر چسب چوب روی فوم فیکسش کرد. اگه می خواین اینجوری قاب عکس درست کنین سعی کنین خودتون تصویر رو روش بچسبونین !!! چون چسب زیاد باعث پلیسه شدن فوم می شه.
