روزنگارهای سین برای شین

آه. دلم می خواست پاراگراف بالا واقعیت داشت. یعنی اگر بگید، در حد اینکه "امروز مدرسه منفجر شد و آتش نشانی طی یک عملیات محیرالعقول بچه ها رو نجات داد"، من از دهن این بچه خبر بشنوم، نمی شنوم!

باور کنین اغراق نمی کنم.

یکی از انگیزه های جدی من برای عضویت در انجمن همین بود که از اتفاقاتی که افتاده یا قراره بیافته خبردار بشم. که مدیر مدرسه خیلی لطف می کنه و اول هر سال، یک تقویم کاری دست ما می ده، عین همون تقویم هم عمل می کنه، کم و زیادش رو هم از طریق نامه ابلاغ می کنه.

یعنی اگر اون تقویم رو هر روز نگاه کنم، اطلاعات رو در زمان به مراتب کمتری کسب می کنم تا اینکه هفته ای یک بار در جلسه انجمن شرکت کنم.

دخترک هر روز که به خونه می آد، از شیر مرغ تا جون آدمیزاد، از تمام موجودات خیالی و واقعی، از استند تمام کارتون های جدید برام تعریف می کنه، اما دریغ از اندکی "داده"ی درست و درمون.

مثلا، من ساعت نه و نیم شب موقع بوس شب به خیر متوجه می شم که ایشون فردا صبح نیاز به دو برگ مقوای فابریانو  دارن، یا یک روز مونده به اجرای تئاتر خبر می شم که نیاز به لباس خاصی داره، یا صبح موقعی که در به در دنبال کتابش می گرده متوجه می شم که امروز آزمون پرلز دارن.

دوستم می گه هر وقت مامانت زنگ زد و پرسید " چه خبر" و تو یک ساعت از قمر خانم و کبری خانم تعریف کردی، یا از خورشی که پختی و لباسی که رفو کردی، اونوقت انتظار داشته باش اینم تمام جزئیات رو تعریف کنه.

من که همیشه می گم " سلااااامتی". چیکار کنم این دختره یاد بگیره گزارش بده؟